دلتنگ که شوی
فرقی نمی کند قهر باشی یا ناراحت
فرقی نمی کند چه شنیدی و چه گفتی
فرقی نمی کند کدام طوری ! بهتر است ...
دل است دیگر . . .
هوای لبخند میزند به سرش  و نوشتن...

شاید ساعت ها قضاوتم کنی و من به جای شلیک کلمات به سمت مغزت سکوت کنم، شاید نمک بریزی رو زخمم ولی دوا بشم برای زخمای دلت ولی یادت باشه این صبر کردنا پشتش به دریا نیست؛ یه روزی مثل کوه آتشفشان هرچی جمع شده فوران می کنه.نمی گویم بترس از روزی که صبرم تمام شود چون قرار نیست بُکشمت، فقط اون روز دیگه دوست ندارم، اون روز هرچقدرم با منطقم برات بجنگم نمیتونم باهات هم کلام شم، اون روز ترجیح میدم به جای نگاه کردن به چشمات به پیامای بازرگانی که همیشه حوصله سر بر بودن خیره شم، من متنفرم از یهویی رفتنا، از یهویی سرد شدنا ولی مجبور میشم بخاطر تو کاری که دوست ندارم و انجام بدم ..

هنوز نمیدونم با اون آدمی که برام ارزش داره و یهو خودشو از چشمم انداخته باید چیکار کنم ! نه دلت میاد همه چیزو رها کنی و بری نه دیگه هیچوقت دلت صاف میشه که بتونی مثل روز اول نگاهش کنی! به قول تتلو«نه میگم برگرد،نه میگم اینجا خوبه بی تو

چقدر خستگی از این جمله پیداست... و چقدر سخته شنیدنش و سخت تر از اون گفتنش... چقدر بده که حواسمون نیست توی رابطمون چی داریم به سر طرف مقابل میاریم که حواسمون نیست یجاهایی داره تحملمون میکنه داره صبوری میکنه داره مدارا میکنه که حواسمون نیست آخر خسته میشه که آخر ازمون سرد میشه و میرسه به یه جمله "دیگه نمییییخوامششش"

چقدر بده که حواسمون به احوالاتش نیست ...